Menu
Vorige Artikel 2 van 6 Volgende

H A N N A H

Dankbaar voor het ongeluk 


Na twee keer een fietsongeluk mee te maken, lag Hannah voor haar gevoel op de bodem van de put. Ze kon even niks meer. Haar carrière als wetenschapper na meerdere universitaire studies was daarvoor in volle bloei. Toch is ze dankbaar dat het haar is overkomen en is ze meer zichzelf dan daarvoor.


Wat is je proces? 

Mezelf overgeven aan het ‘nu’ is iets waar ik veel mee bezig ben op het moment. In het ‘nu’ is alles wat er op dit moment is. Daar is pijn en moeite, waar ik automatisch de gewoonte in heb om van weg te gaan. Maar daar is ook blijdschap en vreugde en ook echt verbinding met de ander. En het ongemak om daar bij te blijven. Daar kan ik ook met mijn hele lijf ontspannen. Voor mij is overgeven aan het ‘nu’ verbonden met mijn hele lichaam. Alles wat ik voel in mijn lichaam daar wil ik ruimte aan geven.


Hoe komt het dat je daar zo bewust mee bezig bent?

Afgelopen vier jaar waren hele zware jaren. Mijn hoofd als wetenschapper, werd letterlijk stilgezet. Dat kon ik niet meer gebruiken. Ik kon op het dieptepunt geen boek meer lezen, geen licht verdragen, geen geluiden. Ik kon geen mensen om me heen hebben. Terwijl ik dat normaal heel goed kon controleren. Ik kon meestal doen hoe en wie ik wilde zijn, en nu lukte dat niet. Ik was iemand die ik niet wilde zijn, maar het was wel echt.
In die tijd was ik vaak overprikkeld, dan was elk geluid te veel. Ik lag soms in bed met een deken over me heen, omdat ik niet anders kon. Ik had daar geen ruimte om te dromen over de toekomst. Ik kon alleen maar bedenken en hopen dat het volgende uur beter zou zijn dan deze. 

Ik fietste altijd met de fiets van Arnhem naar Nijmegen. 30 september 2014 ben ik aangereden en gevallen bij een rotonde. Daarna ben ik doorgefietst naar de Universiteit want ik had college. Ik kende die route goed dus dat heb ik op automatische piloot gedaan, een soort overlevingsdrang. Ik had schaafwonden, maar niet heel heftig. Mijn helm was wel helemaal kapot. Op de universiteit begon ik echt te dwalen, ik wist niet waar ik heen moest. Ik kwam een docent tegen in de fietskelder die vroeg waar ik naar toe ging. Zij ontdekte dat er iets mis was, omdat ik elke minuut weer dezelfde dingen vroeg, en heeft een ambulance gebeld. In het ziekenhuis zeiden ze dat ik een hersenkneuzing had en ik werd opgenomen op de afdeling neurologie. Toen ik ontslagen werd zeiden dat ik wat moest rusten.
Ik probeerde al snel weer op te starten. Maar dat lukte helemaal niet. Mijn lichaam gaf op allerlei manieren aan dat ik niet in orde was. Ik kon steeds minder prikkels verdragen en werd soms wakker en dan moest ik heel erg overgeven. Of ik begon opeens heel erg te trillen. Ik heb toen een neuropsychologisch onderzoek gehad waarbij hersenletsel is vastgesteld. Om daar mee om te leren gaan ben ik een 2-jarig revalidatietraject voor Niet Aangeboren Hersenletsel gestart.
In december 2017 ben ik nog een keer op mijn hoofd gevallen. Mijn hersenen waren eigenlijk als een schaal die net gelijmd was, en was daardoor gelijk weer kapot. Weer werd ik opgenomen op de afdeling neurologie. Ik was emotioneel zo uit balans, dus ben ik naar een psychiater gegaan. Zij heeft toen PTSS geconstateerd.
Dat is een stress stoornis, na iets wat super heftig is en wat je dan niet verwerkt. Daar ben ik toen weer voor in behandeling geweest. Ik heb echt moeten vechten om te zijn waar ik nu ben.


Hoe was het voor je dat je even helemaal niks kon?  

Ik ben opgeleid als wetenschapper en ik had het best wel leuk gevonden om mijn carrière op te bouwen en een tijdje geld daarmee te verdienen. Maar in plaats daarvan heeft mijn carrière stilgestaan. Ook stond mijn sociale leven lange tijd op een laag pitje. Dat heeft wel voor veel diepte gezorgd, maar ik moest er ook dingen voor inleveren. Want ik kon dat ook op dat moment even niet.

Het is voor mij echt een strijd geweest om hoop te houden. Ik was voor mijn gevoel in een put helemaal beneden alleen maar aan het overleven. Hoe kan ik de dag door komen als alles te veel energie kost? Hoe kan ik in verbinding met de ander er nog wat van proberen te maken? Want om te hopen geloof ik dat ik de ander nodig heb. Ik had echt geen perspectief meer. Dit zou voor altijd blijven, al mijn dromen die vervlogen. Voor hoop heb je zicht nodig op iets wat beter wordt, maar dat had ik niet. Ik neig ernaar om alles alleen te willen doen, en me af te sluiten voor anderen. Maar om echt in de situatie te zijn en daarbij de ander bij mij te laten als ik op bodem van de put lig, dat is voor mij overgeven aan het ‘nu’. 


Je kan nu niet meer doen wat je vroeger deed, hoe is dat voor je? 

Ik vergelijk me wel eens met mezelf van vroeger. Met wat ik toen allemaal kon en wilde behalen. Ik ga daardoor nog wel eens over mijn eigen grens. Omdat ik meer wil kunnen dan ik nu kan. Dan heb ik een soort bewijsdrang in me. Van hoe ik mezelf wil neerzetten. Hoe ik over kom. Ik wil laten zien dat ik ook interessant ben, over dingen nadenk, dat ik een goede therapeut ben.
Ik blijf dat onderzoeken bij mezelf. Wat maakt nu dat ik doe wat ik doe? Dat wil ik graag uit een soort mildheid doen. Geen bezorgdheid maar zorgzaamheid naar mezelf toe. Reflecteren op hoe ik iets heb gedaan. Dit kost je zo veel energie, hoe kunnen we het anders doen? Wat heb je nodig? Hoe ik ook naar de ander zou willen zijn. En ik weet dat ik dat naar de ander kan, dus dan kan ik het ook naar mezelf. Hoop zit in de interactie met de ander. Als iemand met zorgzaamheid naar mij kijkt, kan ik leren om dat ook te doen. 

Ik was dit proces niet doorgegaan, als ik geen ongeluk had gehad. Ik geloof dat ik dit echt nodig had. Anders was ik nu een wetenschapper en was ik waarschijnlijk ook al vastgelopen omdat ik twee keer zo hard aan het rennen was. En was ik mijn hele lichaam vergeten. Het was een soort noodgreep voor mij. Naast dat het heel moeilijk en zwaar was, ben ik er ook heel dankbaar voor. Het heeft me zoveel levenslessen geleerd. 


Wat is je droom in dit proces? 

Nadat ik gevallen was, wilde ik graag verder leren binnen de mogelijkheden die ik nog had. Toen ben ik een opleiding als therapeut gestart. En ik merk dat ik door dit proces meer nabij kan zijn bij de ander. Doordat ik heb geleerd mijn eigen pijn te verdragen, kan ik ook bij de pijn van een ander blijven. Dat is mijn missie. Nabij zijn bij de ander, opdat het leidt tot welzijn.


 

© 2016 - 2019 Shop Saar | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel