Menu
Vorige Artikel 3 van 6 Volgende

L I S E T T E

Leren hoeveel je waard bent


Een eerlijk verhaal over hoe vergelijken verstikkend kan werken. Lisette ging door een lang proces waarin ze op zoek moest naar haar eigenwaarde.


Wat is jouw proces?

Een half jaar na ons trouwen, ongeveer anderhalf jaar terug, voelde het alsof wie ik dacht te zijn compleet af brokkelde. Wat erg tegenstrijdig was, want ik voelde me fijn en veilig bij mijn man Jonathan. We genoten enorm van getrouwd zijn en samen leven. Maar ik denk dat juist de veiligheid van dat er iemand was, die helemaal voor mij koos, dingen naar boven bracht in mij. Het was alsof ik alles verloor van wie ik dacht dat ik was.

Langzaam maar zeker kreeg ik het gevoel dat ik het leven niet meer aan kon. Ik vergeleek mezelf constant met anderen. Ik kon alleen maar zien hoe anderen het zoveel beter deden, en ik niks waard was. Al vanaf mijn jeugd heb ik last gehad van een angststoornis, wat veel impact heeft gehad op ons gezin. Ik denk dat ik door die problemen toen onbewust de conclusie heb getrokken dat ik anderen altijd tot last ben.



Met wie vergeleek je jezelf?

Ik vergeleek mezelf met vriendinnen tegen wie ik opkeek, tot in het extreme toe. Een klein voorbeeld hiervan is dat ik met twee vriendinnen bloemen had gekocht op de markt. We namen allemaal dezelfde bloemen mee naar huis en al snel stuurde zij beiden een foto van de bos bloemen bij hen in huis. Dit maakte mij zó onzeker. Ik heb echt uren gehuild en geprobeerd mijn bloemen te schikken. Ik kon alleen maar denken: ik kan dit niet zo goed als zij. Door die gebeurtenis merkte ik hoe erg het vergelijken in mijn leven aanwezig was, en dat ik er echt iets aan moest doen. Het was zo’n onbenullig iets, even bloemen in een vaas doen. Ik kwam daar helemaal niet uit en merkte dat ik geen vertrouwen in mezelf had.

Ik was op een gegeven moment alleen maar met mezelf bezig, aan het nadenken. Het was naar om te merken wat dat voor impact had op mijn vriendschappen. Ook bij mijn vriendinnen voelde ik me uiteindelijk alsof ik alleen maar tot last was. En als ik een afspraak had was ik me aan het voorbereiden en bij elkaar aan het houden zodat ik toch met hen kon afspreken. Omdat ik niet wilde dat de vriendschap verloren ging. Maar het kostte me super veel energie. Dit maakte dat ik het lastig vond om ze te zien. Ik kon voor mijn gevoel geen goede vriendin zijn. Ik wist dat ik daar vriendinnen pijn mee deed, dat maakte het extra lastig. Als een vriendin tegen mij zei dat ze mijn vriendschap waardeerde dan geloofde ik dat gewoon niet.



Hoe kwam het dat je toch voor de vriendschap bleef gaan?

Ik geloof echt dat God deze vriendinnen om mij heen heeft geplaatst. En ik waardeer hen ook zo dat ik ze niet wilde verliezen. Ik denk dat ik juist deze mensen om mij heen heb om te zien wat nog meer mogelijk is, om ook van hen het leven en vriendin zijn te leren. Ik denk dat ik eerder wel meer vriendschappen liet overgaan als het wat moeilijker ging. Maar nu mag ik leren dat ik er dan nog steeds mag zijn. Dat mensen onvoorwaardelijk je vriendin willen zijn is heel bijzonder. Als die vriendin nu tegen mij zegt dat ze mijn vriendschap waardeert, geloof ik haar. Ik denk dat ik daarin nooit zo kwetsbaar ben geweest als ik nu ben.


Hoe is dit proces in gang gezet?

Na die situatie met de bloemen van de markt besefte ik dat ik op zoek moest gaan naar mijn eigenwaarde, en naar gezonde manieren om in het leven te staan. En daarin mezelf minder vergelijken. Dit moest echt want zo doorgaan kon ik niet.

Hierbij heb ik christelijke hulp gezocht, omdat ik geloof dat mijn zelfbeeld ook te maken heeft met het kunnen accepteren van God’s liefde. Ik heb een psycholoog gevonden die mij hielp door middel van gesprekken en oefeningen om anders te gaan kijken naar mezelf. Bij één van de oefeningen moest ik proberen de gedachten die niet waar waren over mij los te laten. Ik schrok ervan om te merken hoe moeilijk ik dit vond. Ik was gek genoeg zo vertrouwd met alle negatieve gedachten die ik mezelf constant vertelde. Vasthouden aan de negatieve gedachten was veel makkelijker dan durven geloven dat ik het waard was. En tegelijkertijd was ik er ook zo klaar mee!

De keuze om deze negatieve gedachten los te laten was een groot kantelpunt voor mij. Ik heb de keuze om te kiezen dat ik geloof in een God die ons met beide armen wil omarmen en naar mij toe komt. Dit was voor mij persoonlijk een hele duidelijke keuze om dit te gaan geloven. Dit maakte echt een verschil in mijn denken. Het voelde niet meer alsof gedachten mij overkwamen, maar dat ik zelf kan kiezen en er grip op heb.



Hoe ziet dat er voor jou uit van dag tot dag?

Ik ben echt milder geworden naar mezelf. Ik leer dat er zoveel opties zijn en het soms ook niet zoveel uit maakt welke ik kies. Het is goed wat ik doe, omdat ik dat kies. Ik vind keuzes maken nog steeds heel lastig en ik merk dat daar de drang naar vergelijken ook naar boven komt. Dus ik moet nog steeds heel alert zijn en niet alleen kijken naar alle zwarte dingen die ik zie. Het is onrealistisch om te verwachten dat ik met mijn eigen verhaal, hetzelfde zou kunnen als iemand anders. Dus daar zit ook meer mildheid en acceptatie bij mezelf. Ik wil gewoon zien wat de ander goed kan, en dan hoef ik dat ook niet allemaal te kunnen.

Hierin moet ik elke dag kiezen. Het duurt vaak even voordat ik doorheb dat ik weer zo denk. Soms is het Jonathan die mij erop wijst. In mijn hoofd draai ik me dan letterlijk om en keer ik de rug toe naar de negatieve gedachten. Ik keer me dan naar de hoop die leven geeft. Dat helpt mij om weer het gevoel te hebben dat ik kan kiezen wat ik geloof. Soms ga ik dan gewoon even douchen, of lekker op tijd naar bed, morgen is er weer een nieuwe dag.



Hoe gaat dit proces nu verder?

Die keuze om te geloven dat ik het waard ben, leidde uiteindelijk ertoe dat ik me wilde laten dopen. Doop staat symbool voor nieuw leven. En vlak na mijn doop kwam ik erachter dat ik zwanger was, dat voelde heel bijzonder. We hadden het nog niet zo snel verwacht, maar des te meer voelt het als een specifiek moment wat we hebben gekregen van God; een nieuw leven.

In deze nieuwe levensfase als moeder heb ik weer genoeg om te vergelijken. Ik wist dat ik door dit proces heen moest, dat wil ik ook echt. Dit is nodig, ik wil dit overwinnen. En nu gaat het gelukkig wel zoveel beter met mij dat ik een fijn leven kan hebben terwijl het proces doorgaat. Ik denk dat het voor mij een zwakke plek zal blijven waar ik altijd aan kan blijven werken.

Ik leer nog om zelfverzekerd te zijn als aanstaande moeder. Dat ik dat goed genoeg zal kunnen en goede keuzes maak. Ik wil hierin ook geloven dat ik het kan. En het op mijn eigen manier mag doen. Ik hoop dat ik mezelf verbaas in hoe ik moeder zal zijn. Ik wil er voor vechten. God is goed en heeft het beste met ons voor. Hij vind ons zó waardevol. Dat wil ik met heel mijn hart geloven en dat wil ik ook aan ons kindje meegeven.

 

 

© 2016 - 2019 Shop Saar | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel